Na dobry początek – wychodek z widokiem na Bajkał, mój zdecydowany faworyt

Inna bajkalska para wychodków, niestety, skierowana zupełnie bez sensu, tyłem do Swiętego Morza Syberii. Pewnie dlatego wioska, w której stoją, jest dziś opuszczona.

A to Grenlandia i osobliwy schron dla turystów w kształcie latającego spodka

Ten sam wychodek z bliska. Można by tu odbyć bliskie spotkanie trzeciego stopnia

A to kibelek przy drodze na lądolód, jakieś 10km od lotniska Kangerlussuaq. Ze środka widzimy wspaniałą panoramę okolicy. Budowla jest imponująca, nic dziwnego że nosi napis „House of The Lords” – Izba Lordów (wyższa izba parlamentu brytyjskiego).

Przyziemna rzeczywistość Mongolii i najbardziej typowy model toalety w tym kraju, czyli dwie deski i dziura, w którą lepiej nie spoglądać, bo można dostrzec straszną prawdę o naturze rodzaju ludzkiego. Normalne, „europejskie” sedesy występują w Mongolii dość rzadko, dlatego wszyscy turyści wracający ze zwiedzania wydm piaskowych na pustyni Gobi opowiadali sobie z wypiekami na twarzy legendy o „pięknych toaletach” gdzieś na środku tej pustyni. Nie jestem pewien, czy nie była to fatamorgana.

Nie mogłem sobie odmówić zdjęcia pomnika tego pana, który przyjął właśnie pozę dogodną przy pobycie w mongolskiej toalecie. Jest to jednak lekka profanacja, ponieważ pomnik przedstawia słynnego zapaśnika z miasta Khovd. Zapasy to tradycyjny sport Mongołów i główna dyscyplina podczas narodowego święta Naadam. Kto w ciągu zawodów zwycięży pięć razy, ten otrzymuje tytuł Sokoła, sedem zwycięstw daje tytuł Słonia, a dziewięć – Lwa (Arslan). Najwyższym tytułem zaś jest „Niezwyciężony Tytan” i prawdopodobnie takiego właśnie Tytana mamy tu uwiecznionego w betonie.

Więcej szarej rzeczywistości, w końcu galeria nie nazywa się „najpiękniejsze kible świata”. Nie zawsze możemy defekować tak, jakbyśmy chcieli.  Armenia, Туалет przy stacji benzynowej niedaleko granicy z Gruzją.

Armenia, sławojka z widokiem na jezioro Sewan. I niedobudowany hotel.

Irak, a właściwie Iracki Kurdystan. Obóz dla uchodźców

Irak, wychodek przy domku dla nowożeńcow zaraz za płotem obozu. Szczęśliwa para ma szansę spędzić tu noc poślubną w prywatności, o którą ciężko w gęsto zaludnionych obozach.

I jeszcze jeden ustęp z obozów w Iraku, tym razem zbudowany z materiałów od unicefu. Kwestia higieny i odprowadzania nieczystości jest oczywiście kluczowa dla funkcjonowania obozów dla uchodźców. Nie zawsze jednak (a jeżeli obozy są nowe i zakłądane w pośpiechu prawie nigdy) są one skanalizowane.

Czasami, tak jak w tym obozie niedaleko Dohuk w Iraku toalety są publiczne. To obóz zorganizowany przez oraganizacje tureckie, gdzie nie ma kontenerów ani murowanych domów, a obszerne namioty na betonowej posadzce. W takich warunkach nie ma mowy o prywatnych wychodkach, dlatego trzeba chodzić do sanitariatów rozmieszczonych na obrzeżach obozów. Jest to pewien problem dla młodych kobiet, które na wszelki wypadek chodzą do toalet w grupach lub towarzystwie krewnych. Może dlatego pani na drzwiach wejściowych do toalet jest taka smutna.

Wróćmy do przyjemniejszych toalet. Oto base camp wyprawy na niezdobyty siedmiotysięcznik  Labuche Kang III (wioczny w tle). Nasze namioty są oczywiście żółte, a po prawej stronie mamy prysznic i wychodek (dalej).  Epicki widok i pełen komfort defekacji sprawiają, że człowiek nabiera sił i chęci na zdobywanie świata! Tybet

A to sympatyczna budka w Islandii, ponad gorącymi źródłami Reykjadalur. Wychodki są tu bardzo ważne, o czym pisałem we wpisie o Islandii.

To zdjęcie nie jest ani ładne, ani przedstawione tu tojtoje nie są ustawione jak trzeba – z widokiem na Adriatyk. Praktycznie, ale bez polotu. Bosnia lub Chorwacja.    

A oto mój osobisty wychodek w Czarnej Białostockiej. Znam go od dziecka, choć za młodu nie potrafiłem docenić tej instytucji. Fakt, ze nie jest szczególnie pięknie położony, a otwierając drzwi miałbym widok na dom sąsiadów. Dlatego pozwoliłem sobie na takie zdjęcie i nie zdradzę Wam, co kryje się w czarnej dziurze

Na koniec dzieło sztuki, które zainspirowało mnie do popełnienia tego skandalicznego wpisu. Plakat z serii „Polska”. Autor: Ryszard Kaja

Jestem spragniony wiedzy o waszych ukochanych miejscach szlachetnego odosobnienia i liczę, że ktoś podzieli się nimi w komentarzu. Nie ma się czego wstydzić, lata chodzenia po górach potwierdzają wyraźnie, że niezależnie od towarzystwa, wieku, rasy i płci rozmowa prędzej czy później musi zboczyć na temat srania. Bo kupę robimy wszyscy, gówno nas jednoczy, kochani. A szczególnie w tych trudnych czasach powinniśmy skupiać się na tym, co nas łączy, a nie dzieli.