Na początek rowery. Mówiłem już, że sprzęt nie jest ważny? To dla potwierdzenia moich słów zobaczcie, kto wygrał tegoroczny wyścig Tour Divide (czyli szlakiem GDMBR) w kategorii kobiet. To, co my przejechaliśmy w 54 dni (mniej więcej o 16 dni szybciej niż przeciętny czas na trasie) Alexanderze Houchin zajęło… 18 dni.
Na rowerze bez przerzutek. W butach górskich.
Pozostawię to bez komentarza.
(Ale Was zachęcam do komentowania!)

Kasia jechała na kupionym w promocji, najniższym modelu Marina – San Rafael DS1. Na takim samym rowerze przejechałem Ałtaj, ale w ubiegłym roku zainwestowałem wreszcie w coś z odrobinę wyższej półki – Marin Pine Mountain. Sprzedawany z kołami 27,5” daje super możliwości do zabawy w terenie. Ja zmieniłem sobie koła na 29”, z dynamem w przedniej piaście. Mam teraz super uniwersalny rower na wszystkie okazje (poza downhillem oczywiście). Do tego zamontowałem rogi na kierownicę, bo pozwalają mi mieć bardziej wyprostowaną postawę, a dla kogoś ze złamanym kręgosłupem to bardzo ważne. Do tego siodełko Brooksa. Wygrałem je kupę lat temu na jakimś festiwalu i długo przeleżało w szafie, bo na tak absurdalnie drogiej rzeczy aż dziwnie jeździć. Po czym założyłem sobie na Ałtaj i okazało się, że jednak opinie znakomitej większości długodystansowych rowerzystów nie wzięły się znikąd. Pożyczyłem tacie i nie chciał oddać

Przejdźmy do bikepackingowego sedna, czyli sakw. Jeżeli chodzi o tradycyjne, duże sakwy na bagażnik to odpowiedź jest prosta – Crosso. Dobre i polskie. Niestety, z sakwami bikepackingowymi jest dużo trudniej. Z polskich produktów mam tylko Triglav – packman z kieszeniami, absolutnie fantastyczne trzymadło na przednią sakwę, którą może być wszystko, np. namiot. ja wożę z przodu sakwę Alpkita, choć kupiłem ją przed Triglavem, przede wszystkim ze względu na dużą pojemność (20l). Dziś wolałbym raczej jakiś prostszy, a lżejszy wór, bo do packmana można podpiąć wszystko. Kasia ma z przodu Ortlieba. Produkt fantastyczny, ale za mała jak na długie wyprawy pojemność (15l), plus ciężko się zdejmuje i zakłada (ciężko to znaczy jakąś małą minutkę, a packmana się odpina w 20s, teraz przemnóżcie min. 80s oszczędności każdego dnia przez 2 miesiące wyprawy). Pod siodło Kasia ma również Ortlieba, który działa świetnie, ale tylko ze sprzedawaną oddzielnie taśmą, moim zdaniem absolutnie niezbędną i wkurza mnie producent, który każe za to dopłacać.

Dlatego ja wybrałem Topeaka, który jest duży (15l) i ma w środku praktyczny nieprzemakalny wór. Są dwa ale: ortlieb jest w 100% nieprzemakalny, topeak niby też, ale wór będzie wilgotny i ta wilgoć troszkę (tylko troszkę!) może przejść na ciuchy. Inna sprawa, że wór można wyjąć razem ze wszystkim, a to mega praktyczne na biwaku. Gorszym mankamentem jest to, że po wyjeździe na Ałtaj ostro naderwały mi się paski które podczepiam pod siodło. Teoretycznie to powinno dyskwalifikować tą sakwę, ale bardzo ją polubiłem, znalazłem za jakieś 200zł w promocji i kupiłem nową Żeby sakwa była stabilna na najgorszych wertepach dokupiłem do tego kolejne akcesorium alpkita, coś w rodzaju stelażu podtrzymującego sakwę od góry. Tylko proszę mi nie pisać, że to każdy Wiesiek może zrobić u siebie w piwnicy, zamiast płacić 20 funtów. Ja wolę płacić. Dodatkowo, taki stelaż był dla mnie super ważny, by leżała sobie na nim stabilnie torba biodrowa, w której trzymałem sprzęt foto. Dzięki temu plecy były odciążone, a aparat zawsze w zasięgu ręki (i tak za wolny byłem na niedźwiedzia, ale na lecące ptaszydła już zdążałem wyciągać). Aparat to bezlusterkowy Olympus, co pozwoliło zaoszczędzić sporo wagi.

Pod ramę mieliśmy torby Gianta, kupione w sklepie, bo chcieliśmy je dopasować do ramy. Jestem leniem, nie chciało mi się mierzyć ramy, bo to matematyka, a matematyki nie cierpię. W sklepach mają najwyraźniej tylko Gianty, więc to kupiliśmy. I to jedyna część ekwipunku, która się nie sprawdziła, bo w sakwach poszły zamki. Nie podaję linku, bo nie polecam. Radzę raczej napisać do Triglava, a zrobi wam sakwę pod wymiar Sakwy małe na widelec kierownicy to pomysł od zaprzyjaźnionego sklepu biekapckers.com.pl: Gorilla Cage + Adapter + worki. Nie jest to może najtańsze rozwiązanie, ale według mnie absolutnie bombowe. Polecam, mimo iż jedno mocowanie worka pękło po drodze. Trzeba przyznać, że Kasia wydatnie mu w tym pomogła. U mnie przez 6000km po wertepach nie pękło nic.
Oprócz powyższych, drogich sakw miałem jeszcze swoją ukochaną, starą sakwę trójkątną na ramę, w której trzymam wszystkie artykuły pierwszej potrzeby. Ma 14 lat i uparcie nie chce się rozpaść, choć cały czas obiecuję sobie, że ją wyrzucę po kolejnej ekskursji. Kosztowała pewnie jakieś 40 zł.

UWAGA!
Jeżeli nie odpowiedziałem na jakieś Wasze pytania, wątpliwości czy bolączki, to piszcie w komentarzach, śmiało Wpis się podobał? Napisz w komentarzu, będzie mi się chciało pisać dalej. A za udostępnienie postu to już byłbym najwdzięczniejszy na świecie. A jeśli się nie podobał, to też napisz, dlaczego?

UWAGA 2!
To nie jest wpis sponsorowany, linki do produktów zamieściłem, żeby było Wam wygodniej. Lubię się z Crosso, Triglavem i sklepem Bikepackers, ale nie mam z tych linków ani złotówki.

Na dobry początek – wychodek z widokiem na Bajkał, mój zdecydowany faworyt

Inna bajkalska para wychodków, niestety, skierowana zupełnie bez sensu, tyłem do Swiętego Morza Syberii. Pewnie dlatego wioska, w której stoją, jest dziś opuszczona.

A to Grenlandia i osobliwy schron dla turystów w kształcie latającego spodka

Ten sam wychodek z bliska. Można by tu odbyć bliskie spotkanie trzeciego stopnia

A to kibelek przy drodze na lądolód, jakieś 10km od lotniska Kangerlussuaq. Ze środka widzimy wspaniałą panoramę okolicy. Budowla jest imponująca, nic dziwnego że nosi napis „House of The Lords” – Izba Lordów (wyższa izba parlamentu brytyjskiego).

Przyziemna rzeczywistość Mongolii i najbardziej typowy model toalety w tym kraju, czyli dwie deski i dziura, w którą lepiej nie spoglądać, bo można dostrzec straszną prawdę o naturze rodzaju ludzkiego. Normalne, „europejskie” sedesy występują w Mongolii dość rzadko, dlatego wszyscy turyści wracający ze zwiedzania wydm piaskowych na pustyni Gobi opowiadali sobie z wypiekami na twarzy legendy o „pięknych toaletach” gdzieś na środku tej pustyni. Nie jestem pewien, czy nie była to fatamorgana.

Nie mogłem sobie odmówić zdjęcia pomnika tego pana, który przyjął właśnie pozę dogodną przy pobycie w mongolskiej toalecie. Jest to jednak lekka profanacja, ponieważ pomnik przedstawia słynnego zapaśnika z miasta Khovd. Zapasy to tradycyjny sport Mongołów i główna dyscyplina podczas narodowego święta Naadam. Kto w ciągu zawodów zwycięży pięć razy, ten otrzymuje tytuł Sokoła, sedem zwycięstw daje tytuł Słonia, a dziewięć – Lwa (Arslan). Najwyższym tytułem zaś jest „Niezwyciężony Tytan” i prawdopodobnie takiego właśnie Tytana mamy tu uwiecznionego w betonie.

Więcej szarej rzeczywistości, w końcu galeria nie nazywa się „najpiękniejsze kible świata”. Nie zawsze możemy defekować tak, jakbyśmy chcieli.  Armenia, Туалет przy stacji benzynowej niedaleko granicy z Gruzją.

Armenia, sławojka z widokiem na jezioro Sewan. I niedobudowany hotel.

Irak, a właściwie Iracki Kurdystan. Obóz dla uchodźców

Irak, wychodek przy domku dla nowożeńcow zaraz za płotem obozu. Szczęśliwa para ma szansę spędzić tu noc poślubną w prywatności, o którą ciężko w gęsto zaludnionych obozach.

I jeszcze jeden ustęp z obozów w Iraku, tym razem zbudowany z materiałów od unicefu. Kwestia higieny i odprowadzania nieczystości jest oczywiście kluczowa dla funkcjonowania obozów dla uchodźców. Nie zawsze jednak (a jeżeli obozy są nowe i zakłądane w pośpiechu prawie nigdy) są one skanalizowane.

Czasami, tak jak w tym obozie niedaleko Dohuk w Iraku toalety są publiczne. To obóz zorganizowany przez oraganizacje tureckie, gdzie nie ma kontenerów ani murowanych domów, a obszerne namioty na betonowej posadzce. W takich warunkach nie ma mowy o prywatnych wychodkach, dlatego trzeba chodzić do sanitariatów rozmieszczonych na obrzeżach obozów. Jest to pewien problem dla młodych kobiet, które na wszelki wypadek chodzą do toalet w grupach lub towarzystwie krewnych. Może dlatego pani na drzwiach wejściowych do toalet jest taka smutna.

Wróćmy do przyjemniejszych toalet. Oto base camp wyprawy na niezdobyty siedmiotysięcznik  Labuche Kang III (wioczny w tle). Nasze namioty są oczywiście żółte, a po prawej stronie mamy prysznic i wychodek (dalej).  Epicki widok i pełen komfort defekacji sprawiają, że człowiek nabiera sił i chęci na zdobywanie świata! Tybet

A to sympatyczna budka w Islandii, ponad gorącymi źródłami Reykjadalur. Wychodki są tu bardzo ważne, o czym pisałem we wpisie o Islandii.

To zdjęcie nie jest ani ładne, ani przedstawione tu tojtoje nie są ustawione jak trzeba – z widokiem na Adriatyk. Praktycznie, ale bez polotu. Bosnia lub Chorwacja.    

A oto mój osobisty wychodek w Czarnej Białostockiej. Znam go od dziecka, choć za młodu nie potrafiłem docenić tej instytucji. Fakt, ze nie jest szczególnie pięknie położony, a otwierając drzwi miałbym widok na dom sąsiadów. Dlatego pozwoliłem sobie na takie zdjęcie i nie zdradzę Wam, co kryje się w czarnej dziurze

Na koniec dzieło sztuki, które zainspirowało mnie do popełnienia tego skandalicznego wpisu. Plakat z serii „Polska”. Autor: Ryszard Kaja

Jestem spragniony wiedzy o waszych ukochanych miejscach szlachetnego odosobnienia i liczę, że ktoś podzieli się nimi w komentarzu. Nie ma się czego wstydzić, lata chodzenia po górach potwierdzają wyraźnie, że niezależnie od towarzystwa, wieku, rasy i płci rozmowa prędzej czy później musi zboczyć na temat srania. Bo kupę robimy wszyscy, gówno nas jednoczy, kochani. A szczególnie w tych trudnych czasach powinniśmy skupiać się na tym, co nas łączy, a nie dzieli.